කල් දැමූ අවුරුද්ද...

               දිදුල රතැති එරබදු මල් බරව ඇතී
               කොවුල් කොහෝ කූජන නද අවට වෙතී
               මලින් පලින් බර කාලය පැමිණ ඇතී
               බලව සබඳ අවුරුදු ළඟ ළඟම එතී...

               එන්න කුමර අවුරුදු අප ගම් පැත්තේ
               යන්න සොඳුරු ගම් වැසියන්ගේ වත්තේ
               එන්න නම් එපා අපගේ ගේ දොර පැත්තේ
               දෙන්න අසිරි විත් හෙමිහිට පිට පැත්තේ...

               දුන්නේ ඇඳුරින්ද වැඩ තොග හිස අස්සේ
               "එන්නේ අවුරුද්ද" හිතුවොත් නම් මං පස්සේ
               ඇන්දේ අලුත් දින දසුනක් මට නිස්සේ
               එන්නේ අවුරුද්ද දැන් මාසයකට පස්සේ... 

                       අතත් නොවනාම සමුදෙන.,
                       පසුත් නොබලාම නික්මෙන.,
                       අයත් ඇත ඉඳහිටෙක හමුවෙන
                       හදිසියේ මෙන් යළිත් මතුවෙන...
                       හදිසියේ මෙන් යළිත් නැති වෙන...

(අ)සංස්කෘතිය

                           සංස්කෘතියක් ගැනම 
                           කියවනා දහක් මැද
                           රාමුවෙන් පිට වෙන්න 
                           පය පෙරට තැබූයෙමි...

                           සංස්කෘතියක් නැතැයි
                           කියවනා කෙනෙක් ළඟ
                           රාමුවේ හරි මැදින්
                           මමම මං සිර කළෙමි.

                                        අතරමැදකින් ඇරඹුණේ ‍යැයි
                                        සිතට සිතුවිලි නිතර කීවට,
                                        "අතරමැදකින් නවතිනුද ඇති"
                                        සිතක් හෙමිහිට හොරෙන් හැඬුවට,
                                        හිතම වටකර බැන්ද ගැටපද
                                        තෝරගන්නට බැරුව හිටියට,
                                        මතක අමතක කරනු රිසිවුණු
                                        කවිපදත් ඉඳහිටක ලිව්වට...,

                                        නියම, නිවැරදි තැනෙක ඇරඹුණ
                                        නතරවෙන දින, තැනක් නොපෙනෙන
                                       මතක අමතක නොවනු රිසිවෙන
                                       මෙමම් තේරූ පදය නුඹ වෙන...

දුක්ගන්නා....

                               ඇසේ බොඳවුණු
                               කඳුළකුත් ඇත.
                               උගුරෙ හිරවුණු
                               ඉකියකුත් ඇත.
                               තවත් දුකකට
                               සවන් ඉඩ ඇත.
                               කළුවරට වී
                               හඬන්නට හැක.

                               එන්න,
                               ඉතිරිවුණු තව
                               දුකක් ඇත්නම්
                               දෙන්න...

මතකයක්...

                           ගස් පෙළක්...
                           ගල් බංකුවක්...
                           ගලේ ලියැවුණු මතකයක්
                           මකා දැමුමට රිසි වුණත්,
                           ඒ,
                           ගලක ලියැවුණු මතකයක්...

                                     සුළඟට සැලෙන මලකට
                                     ළංව ගයනා බඹරුට
                                     කියයි මල හෙමිහිට
                                    "සැළුණෙ ගැයුමට නොවේ,
                                     සුළඟට..."

                                       අරුණු අහසේ තවම හිනැහෙන
                                       පුංචි තරුවක් පෙනෙනවා
                                       තව ටිකයි හිරු නැගී එන්නට
                                       සැඟව යන්නට හදනවා
                                       ඉරේ රැස් මැද හැංගි හැංගී
                                       නුඹ ඉන්න බව දන්නවා
                                       පෝය හඳ ළඟ ඉරට රහසින්
                                       රැයේ වුන් හැටි මැවෙනවා

                                        රැ‍යට තුරුළුව ඉන්නවා...
                                        දහවලේ
                                       යළි මග බලනවා ...

නුඹ... මම.

          
                                         නුඹම පබඳින
                                         තේරවිල්ලක
                                         සිව්පදය මැද
                                         පටලැවී මම.

                                        ඉන් මිදෙන්නට
                                        ඉඟි නොදී මට
                                        තව තවත් පද
                                        බඳින හැටි නුඹ..

                          හදෙහි ඇවිලෙන ගිනි ගොඩක් ඇත
                          ලොවට මා දැන් මියැදුණේ වෙත
                          කකියවා යන රතු රුහිර කැට
                          පිටත උතුරන දිනක් ළඟ ඇත.

                          මගේ දුක් ගින්නෙහි වෙලීගෙන
                          තැවෙනු දැවෙනුද මියෙනු දකිනෙමි
                          යළි යළිත් පැසෙනා දුකක් ගෙන
                          නිසොල්මන් වෙමි,සැබැවි මියැදෙමි.

ලජ්ජාලතා...

නොලද පහසක් ලබන විට ඈ
විළිබරව පත් හැකිළයන්නී
යළිඳු හෙමිහිට දිගැර එකිනෙක
සිහිල් සුළඟක් හා බැඳෙන්නී
"නොහැකිළෙම් මම් සුපුල්වෙම් දැන්"
තදින් සිත් ගෙන මග බලන්නී
නමුදු යළි යළි ලබන පහසක
විළිබරව ඈ හැකිළයන්නී...

සුපුල් වන්නී
මග බලන්නී
යළි යළිත් ඈ
හැකිළයන්නී...

වියමන...

                                  සිතේ දුක කෙඳිති කර
                                  සෙමින් එළියට අදිමි...
                                  බිඳෙන පාටැති හීන
                                  කඳුළු ගෙන දිය කරමි...
                                  දුක් කෙඳිති ගෙන,සිහින
                                  දියෙහි ලා පඬු පොවමි...
                                  පැහැ වැටුණු දුක් කෙඳිති
                                  සෙමින් වියමන් කරමි...

                                 ගෙතෙන දුක් වියමනෙහි
                                 සොඳුරු බව මම විඳිමි...
                                 මට අහිමි,නුඹට හිමි
                                 සිනහවක් මුව අඳිමි...

                                                 තණග පිණි බිඳු
                                                 වැනිවු පණ ළඟ
                                            කුමට මේ හැටි නාඩගං
                                                 ගොනා පසුපස
                                                  කරත්තය බඳු
                                            තවත් දිගුවෙන සසර මං
                                                  දිවිය වෙහෙසයි
                                                  දිවිය කටුකයි
                                             කුමට බැදෙමිද එහිම දැං
                                                  රැගෙන යන්නට
                                                  කිසිත් මට නැහැ
                                            කමක් නැහැ හෙට මළත් මං...

සඳක් කුමට...

                                         ඉඳහිට දිනෙක පායන
                                         පුන්සඳක් වෙතී
                                         සොමි රැස් මිටක් දී
                                         ඉහළින් දිලුම් දෙතී
                                        දෝතට වඩින තුරු
                                        පෙර මග බැලුව ඇතී
                                        සඳක් කුමට මා ළඟ
                                        තරු බොහෝ වෙතී...

                                             අදිසි සුළඟක්
                                             සමඟ ඉස්සී
                                             පාව ගියමුත්
                                             වරාවක් සේ...
                                             සුළඟ අද මා
                                             හැර ගියාවෙද
                                              වැතිර ඉමි
                                              පරඩැල් පතක් සේ...
                                              අදිසි වූව ඒ
                                              සොදුරු සිසිලට
                                              සිතින් බැඳුණත්
                                               මෙමං කෙලෙසේ...
                                               සුළං පහරට
                                               යළිත් නොඇදෙමි
                                               වැතිර ඉමි
                                               පරඩැල් පතක් සේ...

සමුගත් මිතුරු නමට...

සුමිතුර කලෙක නුඹ අප හා සිතින්     බැඳී
හිඳි ඒ දවස් තාමත් මට මතක           ඇතී
විහිදුණු හතර අත මං වල ඇවිද          අපී
වෙන්වී ගියත් මිතුදම විය සිතේ        නිතී...

නුඹ තනි මගෙක කතරක ගිය ගමන            රළු
වැටි වැටි නැගිට ගිය මාවත ගල්             බොරළු
සඳ නැති අමාවක දවසක කළුම                 කළු
වැටුණේ නුඹ,
තවත් නොනැගෙන්නටමයි                     යහළු...

ජීවන මගේ අපමණ දුක් එමට               ඇතී
ඒ දුක් අතර නුඹෙ නමටත් දුකක්           වුණී
සොහොයුර නුඹට දිවියේ සැප අහිමි        වුණී
නොසිතමි,නුඹත් දුක් ගඟකින් එතෙර     වුණී...

ඊයේ,
මැති ඇමති රජගොල්ල
ආදරෙන් තටු මැද්ද
විළඳ මී පැණි බොජුන්
යෙහෙන් රස කර වින්ද
රාජ හංසයා නුඹ...

අද,
ඉහළ ඉගිලේ බියෙන්
තටු කපා කූඩු කළ
කළල් වගුරෙහි ඔබා
පැහැය අවපැහැ ඇන්ද
කාල හංසයා නුඹ...

හෙට,
කළල් වගුරට වැටෙන
වැසි දියෙන් තටු දොවන
දහස් පිරිවර සමඟ
මහත් හරසර ලබන
ධවල හංසයා නුඹ...

නික්මෙමි...

නුඹ සුළඟ 
දස දිගට 
හමා යන හැමදාම...
මම 
ළදල්ලක් පමණ
හමන හැම අත සැලෙන...
සැලි සැලී
ලෙළ දිදී
හිඳිනු බැරි හැමදාම...
තුරු අගින්
ගිලිහුණෙමි
නුඹ නොදන්නේ තවම...

(අ)මතක

අමතක කරනු රිසි වුණු
මතකයන් හැම මැලවුණු
එකතු කර ,ඇති විසිරුණු
දමමි ගින්නට 

ඉතින් මියැදෙනු...

ගිනිදැලින් වටවුණු
මතකය නැතිය මියැදෙනු
දිගුකරන් සරදමෙහි රතු දිව
බලන්
මතකය මටම හිනැහෙනු...

නුඹ නමින්...

පන්හිඳක තුඩු අගින්
හිස්ව ගිය පිටු පුරා
නුඹ නමින් මං ලියන
එකදු ගීතයක් නැති...

සොඳුරු සිතුවිලි මතින්
පිරුණු හදවත පුරා
නුඹ නමින් මං ලියන
එකම ගීතයක් ඇති...